روزی غیر محبوب من به دور میرفتم به جستوجوی راز جهان 

 که دودکش خانه ات را از دور دیدم

نزدیک که شدم دریافتم انچه به دنبالش بوم تویی

زنی در سرزمین برفی با گیسوانی بافته

واوازهایی که خواب خرس ها را پر از کندو های عسل می کند

اینجا فرود امدم و برای بخاریت هیزم جمع کردم

از گور و گهواره مرا می خوانند سرودهایی نا شناس

که بخوانمشان و من می خوانم و تو پیدایت می شود

و باز کرکره های شهری بالا می روند ....

می دانم دل اسمان هم می شکند چگونه می توانم

گریه نکنم؟؟؟....!!!

A.M

عشق از ازل است و  تا ابد خواهد بود

جوینده عشق بی عدد  خواهد بود

فردا که قیامت اشکارا گردد

هر دل که نه عاشق است

رد خواهد بود

شعر من کوچه پیچاپیچی است........

کوچه باغی است ...که تنها یک شب تو از این کوچه

گذشتی مغرور

سالها می گذرد ....

سالها در گذر کوچه نگاه دیوار

دیده بس رهگذران را خاموش

دیده بس رهگذران را پر شور

لیک ای رهگذر یک شبه کوچه من

جای پای تو در این  کوچه به جا مانده است

پازل دل یکی رو به هم زدن هنر نیست

هر وقت تونستی با تیکه های شکسته پازل

دل یک نفر ....یه عشق جدید واسش  بسازی

هنر کردی

دلی که در دو جهان جز تو یادش نیست

گرش تو یار نباشی جهان به کارش نیست

گفتی غزل بگو !چه بگویم ؟مجال کو  ؟

شیرین من ...برای غزل شور و حال کو ؟

پر میزند دلم به هوای غزل ..ولی

گیرم هوای پر زدنم هست ...بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را

چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چهار فصل دلم را ورق زدم

ان برگهای سبز سر اغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما  بی جواب ماند

حال سوال و حوصله قیل و قال کو ؟؟؟

نیامدی که بمانی حضور یادم رفت و قصه دل و سنگ صبور یادم رفت 

میان حجم شب و ازدحام تاریکی چنان به گریه نشستم که نور یادم رفت 

چنان به جذبه چشمت دلم هوایی بود که سوز سرکش ان زخم شور یادم رفت 

خزان غم زده بودم ملامتم نکنید اگر حکایت باغ بلور یادم رفت

من اخرین نفر از قبیله عشق میان رفتن و ماندن عبور یادم رفت  

در وفای عشق تو مشهر خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی اید به چشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

صد ره به رخ تو در گشودم من

بر تو دل خویش را نمودم من

جا نمایه ی ان امید لرزان را

چندانکه تو کاستی فزودم من

می سوختم و مرا نمی دیدی

امروز نگاه کن که دورم من

تا من بودم نیامدی افسوس

وانگه که تو امدی نبودم من ...

صد ره به رخ تو در گشودم من

بر تو دل خویش را نمودم من

جا نمایه ی ان امید لرزان را

چندانکه تو کاستی فزودم من

می سوختم و مرا نمی دیدی

امروز نگاه کن که دورم من

تا من بودم نیامدی افسوس

وانگه که تو امدی نبودم من ...

زندگی یک گل سرخ است 

پر از عطر..پر ازخار... پر از برگ لطیف

یادمان باشد اگر گل چیدیم

عطر و خار و گل و گلبرگش

همه همسایه دیوار به دیوار همند